مداد رنگي ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...هيچ کسي به او کار نمي داد...همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}...يک شب که مداد رنگي ها...توي سياهي کاغذ گم شده بودند...مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توي جعبه ي مداد رنگي...جاي خالي او...با هيچ رنگي پر نشد

--------------------------------------------

آرزو دارم شبي عاشق شوي. آرزو دارم بفهمي درد را. تلخي برخوردهاي سرد را. مي رسد روزي که بي من لحظه ها را سر کني. مي رسد روزي که مرگ عشق را باور کني. مي رسد روزي که شبها در کنار عکس من نامه هاي کهنه ام را مو به مو از بر کني

---------------------------------------------

گه گاهی غم هاـدرد ها به سراغ خونه من می يان. خونه من دل افسرده و کوچیک منه. اين دل گنجايش مهمون زياد نداره. از تنگی دل به فغان می يام بغض گلومو فشار می ده نمی ذاره فرياد بزنم. اما اشک از راه دل راه ديدگان منو طی می کنه و از روزنه چشم می ريزه پائين و آبی رو آتيش دلم می زنه. آره يه قدر آروم ميشم تا به سراغ غم های دلم برم و به اونا سلام کنم.و به اونا بگم من يه آشنای غريبم. آشنايی که هميشه تنهاست

-----------------------------------------------

غمه خاطر نواز دل شب کاروان ماه را همراه بود نيمه شب ها آسمون عالمی داره آه اگر اين آسمون بی ماه باشه از بهشت نسترن ها می ياد و صورت منو نوازش می کنه رازهای خفته در انتهايی دور در سکوت نيمه شب جون می گیره پراشو برای آسمون باز مي کنه و دامن ماه نورانی می شه زيبا تر از شبهای مهتاب بهار عالمی ديگر کجا دارده خدا؟ عالمی که عشق و اميد وآرزوست و عالم تنهايي و انديشه ها در شبی مهتابی و بی انتها چی می شه راه آسمون باز بشه دلتنگي آسم

----------------------------------------

خداوند هيچ موقع از تو سوال نمي كنه چه نوع ماشيني روندي؟ اما حتما از تو خواهد پرسيد چند نفر پياده را به مقصد رساندي....... قابل توجه دخترها که هر چي بوق ميزني ناز ميکنن...... نميدونن هدف پسرها الهيه